درباره‌ی حباب

ولی کافیه یکی یه شکل بکشه، یا یه نمودار جلوی چشمم تکون بخوره، تا یهو همه‌چی سر جاش بشینه.

واسه همین مدت‌ها یه آرزوی ساده داشتم: کاش یه جایی بود که سوال‌های مهم و پیچیده رو، همون‌هایی که جوابشون با یه تعریف دوخطی درنمیاد، نشونم بده.

جایی که بتونم با یه مفهوم ور برم، یه عدد رو عوض کنم و ببینم چی می‌شه، تا واقعاً درکش کنم.

اولین فکری که به ذهنم رسید پادکست بود. قصه گفتن با صدا رو دوست داشتم و هنوزم دوستش دارم.

ولی مسئله اینجاست که پادکست دقیقاً همون چیزی رو نداره که من بیشتر از همه لازمش داشتم: تصویر.

آخرش برگشتم سر جای اول: وبلاگ. همون چیزی که خیلی‌ها فکر می‌کنن دورانش تموم شده.

ولی امروز یه صفحه‌ی وب فقط متن نیست. می‌تونه نمودار داشته باشه، شبیه‌سازی داشته باشه، یه دکمه داشته باشه که خواننده فشارش بده و ببینه چی عوض می‌شه.

تازه خواننده هر جا بخواد می‌ایسته، برمی‌گرده عقب و با سرعت خودش جلو می‌ره.

هر سوالی که ذهنم رو درگیر می‌کنه تبدیل می‌شه به یه مقاله‌ی تعاملی؛ قصه‌ای که می‌شه باهاش بازی کرد، باهاش ارتباط گرفت و ازش یاد گرفت. برای خودم هم جاییه که چیزهای جالب و هیجان‌انگیزی رو که پیدا می‌کنم توش بذارم.

به نظر من هیچ‌چیز تو این دنیا قطعی نیست. درستی همیشه نسبیه؛

یه چیزی ممکنه همین الان، تو همین لحظه، درست باشه، ولی با گذشت زمان دووم نیاره.

با این سرعتی که دانش بشر داره عوض می‌شه، هر چیزی که امروز درسته ممکنه مثل یه حباب تو چند ثانیه بترکه و دیگه نباشه.

اگه از دور به تاریخ نگاه کنیم، کل دانش بشری هم همین‌طوره. یه چیز درخشان و شکننده که فعلاً سر پاست

(اگه می‌خواید بدونید یه حباب واقعی چطور همین چند ثانیه دووم میاره، اینجا درباره‌اش نوشتم.)

هر مقاله‌ی این وبلاگ هم یکی از همین حباب‌هاست: چیزی که امروز، با بهترین منابعی که پیدا کردم، فکر می‌کنم درسته.

ولی تا وقتی هست، می‌شه از نزدیک نگاهش کرد، رنگ‌هاش رو دید و پرسید اصلاً چطور تا اینجا سر پا مونده.

ج.عظیمی